Blokwatch-medewerker Patrick Coeman vond op zondag 17 september 2006 in zijn brievenbus 17 kogels (zie hier). Op de persvoorstelling van het Blokwatch-boek getuigt hij van zijn wedervaren en doet hij een oproep tot solidariteit.
De pen is machtiger dan het zwaard,
maar met een pen stop je toch geen kogels!
Het is wel even schrikken wanneer je in je brievenbus 17 kogels aantreft. 17 kogels, zoveel als er mensen opgepakt werden tijdens de acties tegen Bloed, Bodem, Eer en Trouw.
Wat gaat er op zo'n moment door je heen? Verbazing, ongeloof, later wat woede en uiteindelijk volgt er een stuk berusting. Berusting omdat het niet de eerste keer is, in 1998 werden we al eens 'getrakteerd' op een kasseisteen, in 1999 op een projectiel door de achterraam. De daders zijn nog steeds spoorloos.
Hoe ga je daarmee om? In de eerste plaats praat je daar vrijuit over met je gezinsleden. Iedereen in het gezin heeft daar wel zijn eigen zienswijze over, maar iedereen blijft als één blok achter je staan. Verandert er dan niets? Natuurlijk wel. Je bent alerter, je belt of SMS't elkaar al eens wat sneller als een afgesproken tijdstip van thuiskomen niet wordt gehaald, etc.
Ook het feit dat je kan terugvallen op een groep gelijkgezinde mensen waarmee je ideeën deelt en samenwerkt aan Blokwatch, is belangrijk om heel dit gedoe te kaderen en een plaats in je leven te geven. Dat is voor mij de belangrijkste verrijking die Blokwatch heeft op het soloslim gedoe waarin ieder van ons zat in de 'pre-Blokwatch' periode. Uiteindelijk ben ik met dit soort 'onderzoeksjournalistiek' bezig sinds 1988. De kracht van Blokwatch is sterker dan de som van de individuen die we waren voor 2005.
Veiligheid
Wat blijft is de vraag rond veiligheid, niet zozeer de mijne, wel die van bijvoorbeeld mijn gezinsleden. De politie gaf me bij het eerste verhoor de raad dat kogelvrij glas of bewakingscamera's best te overwegen zijn. Maar je moet ze wel zelf van een werkmansloon betalen. Persoonlijke veiligheid mag wel wat kosten, maar als de voorgestelde maatregelen in de tienduizenden euro's lopen, dan is de vraag wat je aan dit soort tips hebt. Niet veel natuurlijk.
Je krijgt steun en felicitaties uit bijna alle hoeken, hoewel: 'de politiek' is toch verdacht stil over de kogelvonst. Je wordt al jaren gecontracteerd door de pers en soms door politici om info en duiding te geven bij bepaalde feiten, maar correct omgaan met het kopijrecht op eigen fotomateriaal, al was het maar om een noodfonds te spijzen, is niet vanzelfsprekend. Met andere woorden: Blokwatch is een passie en een niet-vrijblijvend engagement, dat is zondag 17 september extra in de verf gezet, nu moeten we er ook rekening mee houden dat een schrijvende pen kogels kan opleveren.
Noodfonds
Om die reden start Blokwatch met een eigen noodfonds, dat los staat van de schenkingen die wij nu al ontvangen, en als voornaamste taak heeft onze eigen mensen een beperkte veiligheid te garanderen. De overheid kan of wil dit niet doen en tot nader order kan je nergens gaan aankloppen om ongestoord je onderzoekswerk mogelijk te maken. Dit observatorium rond extreem-rechts in België heeft haar nut al vaker bewezen en de laatste weken in de verf gezet, nu is het voor jullie journalisten een taak er mee voor te zorgen dat het voor ons leefbaar blijft.
Bedankt.
BLOKWATCH NOODFONDS: 035-5481250-15
* * *