De VB-fractie in de Kamer heeft de recente aanpassing van de negationismewet niet goedgekeurd. Alle andere partijen deden dat wel. Vorige week donderdag 21 april 2005 werd daarover gestemd. In een vinnige tussenkomst wees VLD-parlementslid Claude Marinower op de inconsequenties van de VB-houding tegenover de holocaust.

De interessantste debatten met VB’ers spelen zich vaak in het parlement af. Nadat VB-kamerlid Bert Schoofs het VB-standpunt had toegelicht, richtte het Antwerpse VLD-parlementslid Claude Marinower zich tot hem. “Mijnheer Schoofs, ik vraag mij af of u geen ongemakkelijk gevoel hebt wanneer u op het spreekgestoelte staat en het hebt over het respect voor de holocaust. Dat is een zeer specifieke feitenconstellatie,” zei hij in alle kalmte. Marinower herinnert aan enkele incidenten met prominente VB-ers, zoals met Roeland Raes, die als VB-ondervoorzitter en –senator in 2001 nog openlijk – in een televisie-interview – de holocaust in twijfel trok. Raes is vandaag nog steeds kaderlid van de partij.

Claude Marinower (VLD): “U zegt terecht dat wij dat niet moeten bagatelliseren, de waarde van die feiten in herinnering moeten durven te brengen en het nodige begrip en respect ervoor moeten opbrengen. Tegelijkertijd functioneert in uw eigen partij vandaag nog altijd een aantal mensen die uitspraken hebben gedaan over de systematiek van de uitroeiing en een aantal feiten wel degelijk ter discussie hebben gesteld. Weliswaar hebben zij voor de buitenwereld ontslag genomen uit de functie die zij bekleedden, in de Senaat denk ik, maar vandaag zijn zij nog altijd verantwoordelijk voor een afdeling van uw partij.”

Marinower, een prominent lid van de joodse gemeenschap in Antwerpen en tevens gemeenteraadslid in de Scheldestad, hekelt ook de door VB’ers georganiseerde hulde in augustus 2004 van Staf De Clercq, de leider van het tijdens Wereldoorlog Twee met nazi-Duitsland collaborerende Vlaams Nationaal Verbond (VNV).

Claude Marinower (VLD): “Tegelijkertijd hebben sommige van uw collega’s hier in de Kamer of in andere parlementen, niet langer dan een aantal maanden geleden, ongeveer gelijktijdig met de viering van de bevrijding van dit land, in de IJzerwake mee gestapt en hulde gebracht aan iemand die in 1942 bijvoorbeeld schreef dat het gemakkelijker ademen werd in Antwerpen toen de deportatie van de joden begon. Hebt u daarmee geen enkel probleem? U kunt dat tegelijkertijd hier komen verkondigen? Wat zegt u in uw partijcenakels daarover? Sommige van uw medecollega’s in de Kamer hebben meegedaan aan de ‘opvoeding’ van een aantal mensen – zij hebben hen opgeleid – opdat ze goed zouden beseffen wat het eren van Staf de Clercq inhield vorig jaar. Hebt u geen probleem wanneer u dat dan zegt?”

Met vragen als deze – concreet en op feiten gestoeld – kan men twee dingen doen. Men kan de waarheid vertellen, of men kan er heel hard van weg lopen. Dat laatste is de domste reactie. En dat is net wat Schoofs doet: hij ontkent geen van de aantijgingen van Marinower – dat kan hij niet, gewoonweg omdat het feiten zijn – en probeert er vervolgens in een bocht omheen te lopen.

Bert Schoofs (VB): “Wat uw persoonlijke vraag aan mij betreft, ik kan u alleen maar zeggen dat ik 22 jaar na Wereldoorlog II ben geboren. Ik buig nederig het hoofd voor het leed dat zovele mensen is aangedaan in die periode. Men zal mij nooit iets anders kunnen verwijten. Wanneer u, in uw functie van Blokwatcher, bepaalde uitspraken aanwrijft aan bepaalde van mijn collega’s of ex-collega’s, dan moet hen daarmee maar proberen te treffen en hen tot de orde roepen. Vandaag sta ik hier echter om samen met u te proberen te vermijden dat dergelijke toestanden zich ooit nog voordoen. Wanneer er mensen zijn die u daarover wilt aanspreken, binnen mijn partij of binnen een andere partij, dan moet u dat maar doen. Daarvoor sta ik hier vandaag niet op het spreekgestoelte. Ik ben niet de hoeder van mijn broeder. Ik hoef hier niemand te verdedigen. Ik verdedig hier vandaag alleen de standpunten van mijn partij. U mag mij gerust aanvallen op mijn persoonlijke mening, maar ik sta hier vandaag in eer en geweten en ik verdedig dat in eer en geweten.”

Maar Marinower gunt Schoofs deze al te gemakkelijke uitweg niet. Het gaat niet om Schoofs, het gaat om de partij waartoe hij behoort.

Claude Marinower (VLD): “Als ik meende dat de heer Schoofs iets zou hebben gezegd waartegen ik mij zou moeten verzetten, dan zou ik hem daarover hebben aangesproken. Ik heb hem ook niet als persoon aangepakt. Het enige wat ik heb gezegd en wat ik nu herhaal is dat u daar inderdaad niet staat als de hoeder van uw broeders, maar als vertegenwoordiger van een partij. Ik heb een aantal voorbeelden aangehaald die u evengoed kent als ik. Ongeacht of precies gelet op de datum waarop u geboren bent, is het misschien alleen maar erger dat u niets onderneemt in uw eigen partij tegen dat soort uitspraken. Dat is alles wat ik heb gezegd, niet als Blokwatcher, maar als behoeder van een vorm van respect tegenover een aantal feiten, meer bepaald de genocide.”

Wanneer daarop VB-fractieleider Gerolf Annemans zich komt moeien, zit het spel pas goed op de wagen.

Gerolf Annemans (VB): “Ik kan daar alleen maar op zeggen dat de heer Schoofs niet alleen heeft gesproken namens de Kamerfractie van het Vlaams Belang, maar ook namens het Vlaams Belang zelf.”

Claude Marinower (VLD): “Mijnheer de voorzitter, dat kan ik natuurlijk perfect aannemen, komende van de heer Annemans, de man die niet zo lang geleden nog zei dat de situatie van het Vlaams Blok in Vlaanderen het best te vergelijken was met de situatie van de joden in Duitsland in de jaren ’30.”

Gerolf Annemans (VB): “De heer Marinower weet zeer goed in welke context ik die woorden heb uitgesproken en die vergelijking heb gemaakt. De heer Van der Kelen (commentator van Het Laatste Nieuws, ms) had een hoofdartikel geschreven waarin hij de interpellaties aan minister Flahaut vergeleek met de vervolging van de joden, en dan heb ik gezegd, in die context, en alleen in die context, ter verdediging van een interpellatie van vijf andere partijen over het lot van mijn partij, dat hij die vergelijking beter op mijn partij zou kunnen toepassen dan op het gewoon interpelleren van de minister van Landsverdediging, die meer dan verdient dat hij elke week geïnterpelleerd zou worden.

Claude Marinower (VLD): “De heer Annemans zal wellicht evenveel herinneringen hebben aan het interview van zijn partijleider. Mijnheer Annemans, twee jaar geleden zei uw partijleider, nu nog altijd de voorzitter van uw partij, omtrent de heer Raes, het volgende. Hij erkende voor eenieder het recht om ieder historisch feit, inbegrepen datgene wat de heer Raes in vraag had gesteld, in vraag te kunnen blijven stellen. Hij zei ook dat de enige fout van de heer Raes erin bestond dat hij dat had gedaan als politicus en niet als mens.”

Zo kan het dus ook. Waarom zien we dit soort debatten nooit in die media die zich geroepen voelen VB-ers een forum te verlenen?

Een nieuwe negationismewet

De Kamer keurde op 21 april 2005 het wetsontwerp goed dat de wet op het negationisme wijzigt (voluit: wet van 23 maart 1995 tot bestraffing van het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van de genocide die tijdens de tweede wereldoorlog door het Duitse nationaal-socialistische regime is gepleegd).

Die wijziging werd opgelegd door supranationale regelgeving (het aanvullend Protocol bij de Overeenkomst inzake informaticacriminaliteit, opgesteld door de Raad van Europa op 28 januari 2003) en betreft twee punten:

-1- Het opschrift (of de titel) van de wet. Die heet voortaan: “Wet tot bestraffing van het ontkennen, minimaliseren, rechtvaardigen of goedkeuren van genocide of misdaden tegen de menselijkheid.”

-2- De strafbepaling: voortaan is de ontkenning van elke genocide strafbaar. “Met gevangenisstraf van acht dagen tot een jaar en met geldboete van zesentwintig euro tot vijfduizend euro wordt gestraft, hij die onder één van de bij artikel 444 van het Strafwetboek bepaalde omstandigheden, genocide of misdaden tegen de menselijkheid, zoals die zijn gedefinieerd door het internationaal recht en als dusdanig erkend zijn door een in kracht van gewijsde gegaan vonnis van enig internationaal tribunaal waarvan de bevoegdheid erkend is door België, door de Veiligheidsraad of de Algemene Vergadering van de Organisatie van de Verenigde Naties, dan wel door een in kracht van gewijsde gegaan vonnis van een Belgisch rechtscollege of van een rechtscollege van een andere lidstaat van de Europese Unie, ontkent, schromelijk minimaliseert, poogt te rechtvaardigen of goedkeurt.”

Merkwaardig: dat voordien enkel de ontkenning van de holocaust werd bestraft, vormde in het verleden net een punt van kritiek voor het VB. Nu dat argument niet meer opgaat, motiveert het VB zijn onthouding op een andere wijze: enerzijds omdat deze wet ook geldt voor genocides die door buitenlandse rechtbanken zijn erkend (onmogelijk al die vonnissen te achterhalen, luidt het, en wat met tegenstrijdige vonnissen?). Anderzijds vreest de partij het ontstaan van “nieuwe opiniedelicten” – overigens een argument dat het ook tegen de wet op het racisme gebruikt.

De andere partijen zagen daar geen graten in. Het wetsontwerp werd met een overweldigende meerderheid van 108 ja-stemmen, 0 neen-stemmen en 21-onthoudingen goedgekeurd. Opmerkelijk: behalve de 18 VB-ers en het enige FN-kamerlid Patrick Cocriamont zaten bij die onthoudingen ook 2 CD&V-leden: Luc Goutry en Paul Tant (hoewel de 19 andere leden van de CD&V-fractie het ja-knopje indrukten). Wat hen bezielde is niet meteen duidelijk. Het wetsontwerp moet nu nog naar de Senaat.

• Wie het vinnige debat tussen Claude Marinower en Bert Schoofs wil bekijken, kan dat op de website van de Kamer.

• Het debat nalezen kan u hier (Integraal Verslag - pdf).