|
 Deze foto van ex-voorzitter-voor-het-leven Karel Dillen is op verschillende plaatsen op het www te vinden. "Hij is nogal wazig," denkt u waarschijnlijk. "Is hij wel echt?"
Geen nood: Dillen geeft in zijn in 1987 verschenen boekje 'Wij, marginalen' zelf het antwoord. Op bladzijde 24 van dat boekje staat te lezen: "Het waren jaren dat wij te Diksmuide en elders, zoals bijvoorbeeld op het reeds eerder genoemde Zangfeest van Gent, de gewoonte hadden tijdens het zingen van de Vlaamse Leeuw de rechterarm te strekken. (Ik herinner me een Dosfelherdenking in de Gruterzaal te Antwerpen. Ik zat naast pater Stracke. Bij het zingen van de Vlaamse Leeuw strekte ook hij de arm.)
Ik kan me levendig voorstellen dat de journalisten van dienst van De Morgen en Humo en hun bovenmoerdijkse dubbelgangers gewoon kwijlen bij de gedachte een foto te bemachtigen. Ik zal ze maar dadelijk geruststellen: ze bestaat. Het moet niet altijd Daels (Paul, niet Frans) zijn in 't zwart. Alleen dateert mijn foto van na 1945.
Geef ik nu toe een verschrikkelijk nazistisch monster te zijn? Helemaal niet. Als ik ontken zal men dan over uitvluchten spreken? En dan! Mij gaat het om de waarheid. De waarheid van vandaag en die van toen. Eén waarheid. Die gestrekte arm van toen had geen ideologische inhoud, was geen verderzetten van een afgesloten verleden, betekende geen Hitler-aanbidding.
Het was gewoon een rebellengeste, een uitdaging, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging van de lauwheid en de makheid, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging welke voorgoed een C.V.P.-keurslijf moest dragen.
Wanneer we wat later inzagen dat men die gestrekte arm inderdaad boosaardig kon interpreteren - en met de boosaardige interpretatie staat men steeds klaar om er de nationalisten mee om de oren te slaan - lieten we die gestrekte arm voorgoed vallen. We lieten die arm vallen, principieel en tactisch, tactisch en principieel.
Maar vandaag ben ik er nog altijd niet beschaamd om... " U leest het goed: de groet die staat voor de grootste genocide ooit, de groet die staat voor de grootste oorlog in de geschiedenis van de mensheid, die groet deed Karel Dillen naar eigen zeggen ...om te rebelleren. Met het nazisme had het niets te maken!  Het strafste van al: vijf jaar nadat Dillen bovenstaande woorden neerschreef, bezorgt hij de bewuste foto aan Pieter Jan Verstraete die ze opneemt in zijn biografie 'Karel Dillen: portret van een rebel' (Bornem, Aksent, 1992). Zoals kon worden voorzien begint die foto vanaf dan een eigen leven te leiden.
Op bladzijde 45 van zijn biografie doet Dillen opnieuw zijn verhaal van de geïmiteerde Hitler-groet: "Op het zangfeest van 1951 in Gent beperkten we ons tot een stil protest. Tevens zorgden we ervoor dat een Belgische vlag van het podium verdween. Het tweede exemplaar moesten we noodgedwongen laten hangen daar men het vastgeketend had. We waren absoluut niet akkoord met de toenemende invloed van de CVP op het ANZ (Algemeen Nederlands Zangverbond, de organisator van het 'zangfeest', nvdr)." En zo vervolgt biograaf Verstraete: "Uit protest hiertegen zongen Dillen en zijn kameraden de Vlaamse Leeuw met gestrekte arm, ook "uit solidariteit met de vervolgden". Dit voorval leidde ertoe dat de CVP-pers steigerde." O ja, voor de liefhebbers: het boek waarin Dillen de Hitler-groet "imiteert" kan u nog steeds kopen bij Jongeren Aktief, de propagandadienst van het Vlaams Belang.
|
