Vlaams parlementslid Rob Verreycken sleept een verleden met zich mee dat zo mogelijk nog woeliger is dan dat van Filip Dewinter. Geen toeval dat "Rob Klop" de bijnaam was die Verreycken uitgerekend van zijn Antwerpse NSV-kameraden kreeg - al verkiest hij zelf het pseudoniem Rover.

Verreycken (°1970) heeft zijn bijnaam Rob Klop niet gestolen. De lijst met gewelddadigheden waarbij hij als agressor wordt genoemd, is lang. Niettemin loopt hij slechts een zeldzame keer tegen de lamp.

Fragment uit het NSV-blad Branding van november-december 1994, waarin Verreycken door zijn kameraden als "Rob Klop" wordt omschreven.

• In 1989 worden rake klappen uitgedeeld aan anti-apartheidsactivisten die actie voeren tegen de verkoop van Zuid-Afrikaans fruit. Verreycken is een van de verdachten, maar de zaak wordt geseponeerd.
• In 1991 slaat hij PVDA-voorman Kris Merckx een gekloven lip. Getuigen herkennen Verreycken ook bij een aanval in 1992 op twee Jongsocialisten die stickers verkopen uit solidariteit met de Boelwerf. Voor beide geweldplegingen wordt Rob Verreycken in 1995 tot 3 maanden voorwaardelijk veroordeeld, maar in beroep wordt enkel de aanval op Merckx bewezen geacht.
• In 1992 wordt Jongsocialist Kris Berden tijdens een plakactie onder een spoorwegbrug een gat in zijn schedel geklopt. Berden wijst Verreycken aan als één van de daders. Maar als bij wonder verdwijnt een bril die als bewijsstuk werd gevonden en loopt het onderzoek strop. De zaak werd nadien door het Antwerpse parket geseponeerd.
• Op 9 november 1992 leidt Rob Verreycken een agressieve actie van een 30 à 40-tal NSV-leden op de Gentse Blandijnberg, maar ook hier komt het niet tot een vervolging.

Militaire avonturen

Rob (officieel Robrecht) Verreycken heeft zowat alle rechts-radicale leerscholen doorgemaakt.

Als tiener is hij lid van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ). Daar leert hij het door zijn vader geschreven lied ‘Dietse vendels', waarvan een strofe luidt: "Dietse vendels breken baan. VNJ marcheert vooraan. Tegen rode wereldwoeker vormen wij een woud van eik, dat elk onkruid nederslaat." Verreycken is ook een tijdlang hoofdredacteur van het VNJ-blad Storm.

Terzelfdertijd militeert hij bij de Antwerpse afdeling van de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) en bij de actiegroep Voorpost. Verreycken studeert rechten aan de UFSIA en de UIA. Op de NSV-landdag van 1994 mag hij een toespraak houden over mensenrechten en nationalisme. Dat loopt niet van een leien dakje. "Het valt blijkbaar niet mee om langer dan een ‘kwartiertje' over dit thema te spreken", noteert het NSV-blad Branding.

Verreycken organiseert in 1992 ook een hulpkonvooi naar Kroatië, dat voor extreem-rechts met een Oostfront-aura omgeven is. Een louter humanitaire actie. "Voor militaire avonturen was er noch de tijd, noch de gelegenheid..." benadrukt het NSV-blad enigszins teleurgesteld. (Al beweerde ziin ex-echtgenote Martina Hellebaut in Humo van 8 juni 2004 dat Rob toen twee kalashnikovs naar Vlaanderen smokkelde, wat door hemzelf met klem ontkend wordt.)

Met harde middelen

Het radicale militantisme is wat Verreycken ook uitermate fascineert aan de Vlaamse Militanten Orde (VMO), waarover hij in 1998 het boek ‘De VMO van Bob en Wim Maes (1950-1971)' schrijft.

Hij kan daarbij uitgebreid gebruik maken van het archief van zijn vader. Wim Verreycken werd als jonge VMO-militant ooit veroordeeld tot een geldboete en 21 dagen gevangenisstraf na een nachtelijke actie waarbij tientallen privé-woningen en openbare gebouwen in Oostende met teer werden beklad. Het VMO-boek is uitgegeven bij de vzw Triskel, het winkeltje waar de Verreyckens allerlei heidense prullaria, brochures en zogenaamde geschenken met volkse motieven verkopen.

Vooral de buitenparlementaire actiegerichtheid van de VMO, zonder schrik om de blote vuist te gebruiken, spreekt Verreycken jr. aan.

"De VMO vertegenwoordigde als geen ander het militante aspect van de Vlaamse beweging: het handelen zonder berekenen, het doen wat moet gedaan worden, het desnoods met harde middelen opeisen van Vlaamse rechten waar dat noodzakelijk is. Dat aspect lijkt in de Vlaamse beweging van vandaag soms wat te weinig aanwezig. Want met congressen en ‘bergen van papier' alléén komt het einddoel, de Vlaamse onafhankelijkheid, geen stap dichterbij," stelt hij in zijn boek.

Dreigementen

Ondanks zijn gewelddadige staat van dienst legt Rob Verreycken in 1995 probleemloos de eed af als advocaat. Bij het Vlaams Blok kan hij aan de slag op de juridische dienst. Daar houdt hij zich bezig met de processen die de partij aanspant tegen allerlei tegenstanders. Een droomrol voor Verreycken die anti-fascisten voortaan met juridische wapens het bloed van onder de nagels vandaan kan halen.

Dreigementen uiten heeft Verreycken nog steeds niet verleerd. Eind 1997 verstuurt Verreycken als fractieleider in de districtsraad van Borgerhout een persmededeling tegen de verbouwing van een moskee, waarvoor een Vlaamse architect werd aangezocht. De slotzin van de persmededeling: "Ik roep persoonlijk als Vlaamse Borgerhoutenaar architect W. (volgen diens naam en adres, ms) op om zijn collaboratie als Vlaming met dit anti-Vlaamse project te staken."

Verreycken treedt ook op als pleitbezorger van Siegfried Verbeke, de peetvader de holocaustontkennersclub Vrij Historisch Onderzoek (VHO), hoewel het Vlaams Blok de wet op het negationisme in het parlement mee goedkeurde. Verreycken was de advocaat van Verbeke in een proces dat de stad Antwerpen in 1995 tegen hem aanspande. Verbeke had zonder toestemming de catalogusomslag van de tentoonstelling ‘Antwerpen, Dissident Drukkerscentrum' gebruikt voor een eigen catalogus met negationistische lectuur. Verbeke verloor het proces.

Over wat Rob Verreycken zelf over de holocaust denkt, lichtte hij wel eens een tipje van de sluier op het internet. In de discussiegroep be.burgerrechten schreef hij op 10 december 2000: "Ik spreek mij hier niet uit over Jodenvervolging, maar ik stel enkel vast dat het in dit land bij wet verboden is om meningen over dat historische feit te uiten. Als je dus een debat wil zal je eerst moeten ijveren voor afschaffing van wetten die de vrije meningsuiting aan banden leggen."

Be.politics 

Vooral in de discussiegroep be.politics toont Verreycken zich van zijn smalste kant:

"Ik hou van Borgerhout, maar ik zal er nog een heel stuk meer van houden als het hier terug een Vlaamse gemeente wordt en geen vooruitgeschoven post van het islamitische Reich" (31/03/2000).

"In de regio Antwerpen is er vrijwel in elke familie wel iemand die al ergens het slachtoffer is geworden van islamitisch geweld" (20/01/2000).

"Een totale ramp voor onze eigenheid, onze OCMW-kassen en onze veiligheid" (over asielzoekers, 11/01/2000).

"Zigeuners laten het vuilnis ophopen rond hun huizen, doen niets om aan hun situatie iets te verhelpen, en komen maar voor één zaak naar hier: het OCMW. Oprotten dus, die handel" (20/10/1999).

"De Vlaamse islamcollaborateurs zijn nog erger dan de vreemdelingen zelf" (27/03/1999).

Al mag er soms al eens gelachen worden. Op de vraag of het Vlaams Blok een schaduwregering heeft gevormd, antwoordt Verreycken: "Natuurlijk, en ik ben de Minister van Landsverdediging; ik heb meteen bij de Amerikanen 100 kruisraketten besteld" (05/09/1999).